Özet

AMAÇ: Bu çalışmada ossiküler fiksasyon veya devamsızlığın sıklığı, uygulanan cerrahi işlemler ve protez boyutları ile bunların odyolojik etkileri araştırıldı.

YÖNTEMLER: Bu retrospektif çalışmaya kondüktif işitme kaybı olan ve etyolojinin keşfi için Haziran 2001-Mayıs 2015 tarihleri arasında ameliyat edilen 95 hasta (21 erkek, 74 kadın; ort. yaş 37 yıl; dağılım 11-67 yıl) dahil edildi. Hastalar ameliyat öncesinde ossiküllerin ve timpanik membran mobilitesinin tespit edilmesi için mikroskop ve pnömatik otoskop ile incelendi; işitme kayıplarının derecesi odyometri ile tanımlandı. Hastalar ameliyat sırasında ossiküler fiksasyon, dislokasyon, malformasyon ve diğer patolojik süreçler açısından değerlendirildi.

BULGULAR: Orta kulak patolojileri bakımından hastaların %63.1’inde normal ossiküler zincir, %29.4’ünde ossiküler devamsızlık, %55.7’sinde otosklerotik stapes fiksasyonu, %35.7’sinde skleroz ve hiyalin, %27.3’ünde mukozal köprü, %4.2’sinde anterior malleolar ligament kalsifikasyonları, %4.2’sinde fasiyal sinir dislokasyonu, %4.2’sinde ossiküloplasti geçmişi, %2.1’inde perilenf fistülü, %1.05’inde kolesteatom ve orta kulak hemanjiomu vardı. Ameliyat sırası komplikasyonların oranı %29.4 idi ve bunların %16.8’i timpanik membran yırtılmasını, %11.5’i korda timpani kopmasını ve %1.05’i ilaç alerjisini içeriyordu. Ameliyat öncesi saf ton ortalaması 59 dB hava kondüksiyonu, 23 dB kemik kondüksiyonu ve 36 dB hava-kemik aralığı gösterdi.

SONUÇ: Çalışmamızın bulgularında işitme kaybı düzeyleri, timpanogram tipleri ve orta kulak patolojisi tipleri arasında ilişki görülmedi. İşitme kaybının nedenleri otoskleroz ve ossiküler devamsızlık idi. Çoğu hastada fiksasyon veya devamsızlık gibi ossiküler disfonksiyon nedenleri ancak ameliyat sırasında tespit edilebilir.